Koguty piały raz po raz
   W mrok wyciągając szyje
   Jak gdyby wiersze cały
   Recytowały czyjeś
  
   W tym pianiu z chandry było coś
   Tej męskiej i przepastnej
   Kiedy jak złodziej lub jak gość
   Drzwi się otwiera własne
  
   Pianie leciało w dal i w mrok
   Spadało gdzieś w nieznane -
   Tak nie kochaną twarz i lok
   Gładzi się, patrząc w ścianę
  
   Kiedy pieszczota jest jak zgrzyt
   Ale brak sił na zdradę...
   Pewnie dlatego szary świt
   Tak długo nie chciał nadejść