Wybaczcie piechocie
   Że tak nierozumna czasami bez tchu
   My zawsze w pochodzie
   Gdy wiosna nad ziemią szaleje od bzu
   Jak długo tak można?
   Bezdroża, mokradła i błoto i piach
   I wierzba przydrożna
   Jak siostra pobladła zostaje we łzach
  
   Wybaczcie pogodzie
   Gdy deszcze trzydniowe zaciąga wśród drzew
   Nie wierzcie piechocie
   Gdy w pieśni bojowej odwaga i gniew
   Nie wierzcie, nie wierzcie
   Gdy w sadach słowiki zakrzyczą co sił
   Wy jeszcze nie wiecie
   Co komu pisane i kto będzie żył
  
   Uczyłaś ojczyzno
   Że żyć trzeba umieć i słyszeć twój głos
   Mój chłopcze, mężczyzno
   A jednak niezgorszy przypada ci los
   My zawsze w pochodzie
   I tylko to jedno nas budzi ze snu
   Dlaczego w odwrocie
   Gdy wiosna nad ziemią szaleje od bzu