Raz pewien żołnierz sobie żył,
   odważny i zawzięty,
   lecz cóż?... zabawką tylko był,
   z papieru był wycięty.
   Choć zmieniać świat i zwalczać zło
   niezmiennie był gotowy,
   lecz nad łóżeczkiem wisiał, bo
   tylko był papierowy.
   Pod kule chętnie by, jak w dym,
   szedł za was bez namowy,
   i mieliśmy sto pociech z nim -
   był przecież papierowy.
   I nigdy mu nie zwierzał sztab
   tajemnic swych wojskowych.
   A czemu tak? Dlaczego tak,
   że był on papierowy.
   Wyzywał los, w pogardzie miał
   tchórzliwych maruderów,
   i "Ognia! Ognia!" ciągle łkał,
   choć przecież był z papieru.
   Niejeden wódz już w ogniu znikł,
   niejeden szeregowy...
   I poszedł w ogień...
   Zginał w mig
   nasz żołnierz papierowy.