Raz filozof bardzo mądry łeb
  Ze snu zbudził się nad wielką księgą
  Po czym w chude piersi swe
  Wziął powietrza tęgo
  I wykrzyknął ile siły słowa te
  
  Hej człowieku chodź
  Zmienię cię na lepsze
  Zadatków sporo w tobie tkwi
  Chodź dopomogę ci
  Mądrość moja cię
  W dziele tym podeprze
  Na lepsze cię odmienię raz dwa trzy
  
  Filozofa tego kumpel zaś
  Równie elokwentny i niemłody
  Łypnął znad uczonych ksiąg
  Targnął rudą brodę
  I riposta taka się rozległa w krąg
  
  Hej człowieku chodź
  Zmienię cię na gorsze
  Zadatków sporo w tobie tkwi
  Chodź dopomogę ci
  Spore wady twe
  Będą jeszcze sporsze
  Na gorsze cię odmienię raz dwa trzy
  
  A na koniec w ten uczony spór
  Szare zwykłe życie się wtrąciło
  I ofertą krótką swą
  Wszystko pogodziło
  Dla porządku zacytować warto ją
  
  Hej człowieku chodź
  Zmienię cię na drobne
  Zadatków sporo w Tobie tkwi
  Chodź dopomogę ci
  Wątpię żeby był
  Z tobą taki problem
  Byś umiał temu przeciwstawić się
  
  Hej człowieku chodź
  Zmienię cię na drobne
  Zadatków sporo w tobie tkwi
  Chodź dopomogę ci
  Hej człowieku chodź
  Dla mnie to nie problem
  Na drobne zmienię cię raz dwa trzy