Tych miasteczek nie ma już
  Okrył niepamięci kurz
  Te uliczki, lisie czapy, kupców rój
  Płotek z kozą żywicielką
  Krawca Szmula z brodą wielką
  Co jak nikt umiał szyć ślubny strój
  
  A zakochane oczy lśnią
  Otula się liliową mgłą
  Zapomniany świat i płynie, płynie w dal
  Z kogucim i baranim łbem
  Na białej chmurze ginie, hen
  Tak, jak malował pan Chagall
  
  Już zmierzony ślubny strój
  Rudy krawcze atłas krój
  I odmierzaj łokciem śnieżnobiały tiul
  Gdy wypieścisz ślubną suknię
  W mig o srebro, srebro stuknie
  A ty żyć będziesz, ech, jak ten król
  
  A zakochane oczy lśnią...
  
  Tych miasteczek nie ma, nie
  Ale krawcze oczy twe
  Miał kolega, gdy pociągu zabrzmiał gwizd
  Pozostały na peronie
  Nasze zaciśnięte dłonie
  I ten szept: bywaj zdrów, napisz list
  
  A zapłakane oczy lśnią
  Otula się liliową mgłą
  Smutny pociąg i odpływa w dal, hen, w dal
  O ciepłym, dobrym domu sen
  W tunelu ciemnym ginie, hen
  Nie tak malował pan Chagall
  
  Łzy obeschły dawno już
  Ale niepamięci kurz
  Warto, żeby jakiś wiatr nareszcie zwiał
  Warto pięścią w stół uderzyć
  Czarną prawdę tak odmierzyć
  Jak ten Szmul, gdy na frak miarę brał
  
  A potem niechaj skrzypki tną
  I zakochane oczy lśnią
  I cymbałów dźwięk niech płynie, płynie w dal
  Z tułaczem krawcem za pan brat
  Niech zawiruje w tańcu świat
  Tak jak malował pan Chagall