Na parapecie wsparta
  siedzi w niebieskiej sukni
  nazywa się na pewno
  na pewno marta
  lub może jeszcze smutniej
  siedzi w otwartym oknie
  i czyta stare wiersze
  przebrzmiałe bezpowrotnie
  jak pocałunki pierwsze
  litery drukowane
  przed jej oczami skaczą
  w jej sercu niezakochanym
  jesienny dzień się zaczął
  na parapecie wsparta...
  spogląda obojętnie
  w ulicę spowszedniałą
  tam gdzie dziewczyny
  skrzętnie
  sprzedają swoje ciało
  spogląda i zazdrości
  i w dłoniach oczy chowa
  że nawet takiej miłości
  los jej nie podarował
  nie podarował
  na parapecie wsparta
  siedzi w niebieskiej sukni
  nazywa się na pewno
  na pewno marta
  lub może jeszcze
  smutniej