Kto odchodzi w białe noce temu lampka wschodu
  kij tobołek dwa sandały oraz brak powodów
  kto by wracał temu kamień milowy pod nogi
  zmartwychwstanie i zajętą mogiłę w pół drogi
  
  kto chce pływać na swej łodzi bez wioseł i masztów
  niech mu zwiędnie w żółtych zębach płatek róży wiatrów
  kto zaś hardy i osiągnie końca świata brzegi
  jak w potopie niech go skryją niegdysiejsze śniegi
  
  kto za drzwiami bywa skryty niech się nie narzuca
  co zobaczy to wyraźniej przez dziurkę od klucza
  jeśli narcyz niech się dowie kto najpierwszy w świecie
  zbił zwierciadło bo niezdrowo sobą się podniecił
  
  kto cwaniakiem pod spódnicą znajdzie czego szuka
  mak w popiele szczęście w kartach w pustej dłoni dukat
  kto naiwny niech mu sprytnie dziewki nadstawiają
  zardzewiały pas u cnoty i klucz jeśli mają
  
  kto zbyt cicho obok cudzych domów stawia kroki
  ten się z gniewnym trybunału musi spotkać wzrokiem
  kto się w myślach chełpi grzechem i to mu skutkuje
  niech się przed tym trybunałem z woli swej biczuje
  
  kto na sznurze będzie wolny jak ptak pod chmurami
  chociaż dotąd sam usuwał stołki pod nogami
  kto z szafotu poza ciała głowy pcha w trociny
  będzie winien choć nie jemu przypisane winy
  
  kto ma w geście wał zwycięstwa podobnie jak pomnik
  stanie w blasku i strażacka orkiestra niech trąbi
  kto zaś wielki ten pochówku dostąpi w atłasach
  słuszny jednak wzbudzi podziw w odległejszych czasach
  
  biednym głupiec pozostanie a bogatym złodziej
  kto skorzysta w obfitościach wytarza się co dzień
  kto człowiekiem temu krzyżyk i z anioła w bóstwo
  a kto święty niech kamieniem zmąci wody lustro