Jeśli chodzi o sens egzystencji
  to ma ona źródło w korzeniach i
  w więzach krwi
  gdy żądza ujędrnia płeć
  wypełnia się w akcie miłosnym więc
  skutkiem tego wśród łez
  potomek przychodzi na świat
  
  wierzga łkając on jest znacznie lepszy
  niż pies albo ciele co głodne i
  w łajnie śpi
  on nosem wduszony w pierś
  poczucie ma bezpieczeństwa i wie
  co dla niego ma sens
  gdy mleko mu spływa do warg
  
  co go pochłania świat i bez końca
  zaznacza że żyje pcha w usta kciuk
  palce nóg
  napręża się z wszystkich sił
  wydaje brzemię bez lęków i drwin
  a co sprawia mu ból
  rodzina przeżywa wraz z nim
  
  określonego dnia pionizuje
  w zamyśle mając nasienia źdźbło
  złożyć wprost
  w łonie gotowym do gry
  w akcie świadomej refleksji tak by
  roniąc ojcowskie łzy
  w potomka móc spojrzeć twarz