Pod niebem pełnym cudów
  nieruchomieję z nudów
  właśnie pod takim niebem
  wciąż nie wiem czego nie wiem
  
  światło z kolejnym świtem
  ciągle nazywam życiem
  które spokojnie toczy
  swą nieuchronność nocy
  
  ten błękit snów i pragnień
  niejeden z nas odnajdzie
  a niechby zaszedł za daleko
  pewnie zostanie tam
  pewnie zostanie sam
  
  pod cudnym niebem jeszcze
  każdy choć jedno miejsce
  być może ma i chwilę
  gdy godnie ją przeżyje
  
  bo nieba co w marzeniach
  spełnia się albo zmienia
  skłonni jesteśmy szukać
  do bram jego ciężkich pukać
  
  spójrz gwiazdy matowieją
  i niczym się nie mienią
  zwykliśmy je zaklinać
  i szczęście swoje mijać
  
  bo w niebie z którego dotąd
  nie wrócił nikt bo po co
  wieczna sączy się struga
  przyjemnej wiary w cuda