Precz smutki, niech zginą,
   Wspomnienia niechaj płyną,
   Obsiądźmy ogień wkoło
   Z piosenką wesołą.
   Uśmiechnij się jasno
   Wnet wszystkie troski zgasną,
   Podajmy sobie ręce
   W piosence, w piosence.
   Bo w naszej ferajnie przyjęte jest
   Zabawić się fajnie i śpiewać też.
   I zawsze mamy chęć na szał,
   Byleby śpiew wesoło brzmiał.
  
   Bando, bando, rozstania nadszedł już czas,
   Bando, bando, na zawsze złączyłaś nas,
   Bando, bando, bez ciebie smutno i źle,
   Pożegnania to nie dla nas, o nie!
   Wkrótce znów spotkamy się.
  
   Na żal nas nie bierzcie,
   Bo dosyć smutku w mieście.
   Niech żyje nasza banda,
   A reszta — karamba!
   Nam smutków nie trzeba
   I gwiazdy z mgiełką nieba
   Nad nami niechaj płyną,
   Niech płyną, niech płyną.
   Bo w naszej ferajnie przyjęte jest
   Zabawić się fajnie i śpiewać też.
   I w tym jest właśnie cała rzecz
   Że wszystkie smutki idą precz.
  
   Jesień, jesień, na polach rozwiesza mgły,
   Wrzesień, wrzesień, kasztany sypie jak łzy.
   Zaśpiewał ptak wtulony w słoneczny krąg,
   Jakiś motyw gra cichutko, cyt, cyt,
   Posłuchajcie! Tak, to on.