V
   Kto ma swego chleba,
   Ile człeku trzeba,
   Może nic nie dbać o wielkie dochody,
   O wsi, o miasta i wysokie grody.
  
   To pan, zdaniem moim,
   Kto przestał na swoim;
   Kto więcej szuka, jawnie to znać daje
   Sam na się, że mu jeszcze nie dostaje.
  
   XIII
   O piękna nocy nad zwyczaj tych czasów,
   Popatrz na nas jasno wpośrzód tych tu lasów,
   Gdzie jako pszczoły, wkoło swego pana
   Straż dzierżem niecąc ognie aż do rana !
  
   Bodaj szczęśliwie tę drogę odprawił
   I wszystko wedle myśli swojej sprawił
   Pan świętobliwy, któremu nie miała
   Polska w dobroci, równia, jako wstała.