Do przodu, kici, kici, ach, ach, powoli, x 4
  
   Do przodu powoli, to życie, to nie boli
   Pamiętaj, że sam pisze każdy swoje true story
   O sorry, że tak nietrwałe są pozory
   Że zamazały się wzory, sorry, że świat jest chory
  
   Zwyczajny wieczór tak jak inne, obserwuje twarze
   Popija dzień kolejnym drinkiem, tłok przy barze
   Komercyjnego syfu pełno typów, z plastiku lasek
   Parada masek, tymczasem ona źle się czuje
   Wie, że nie pasuje jak nurek na pustyni
   W ogóle jak żule do platyny
   Zadymy obok szuka półnaga suka
   Obcasami puka, drze się, że skurwysynami są kolesie
  
   Kici, kici, ach, ach, kusi ciało aż strach
   Kici uch, uch, chciałoby się mieć znów
   Kici, kici, ach, ach, kusi ciało aż strach
   Kici uch, uch, chciałoby się mieć znów
  
   Pan w skórze napina się i szarpie
   Ambicje ma duże więc mówi do niej;
   „Skarbie bądź dla mnie tak jak Barbie dla Kena,
   kotku jaka jest twoja cena, jestem gość, o nic się nie martw”
   Ona stoi jak niema, wokół dzieje się schemat
   Jest ale jej nie ma jak zabytki w Atenach
   Nic się nie zmienia tylko życia dekoracje w tym teatrze
   Aktorzy bez imienia i już nie ma na co patrzeć
  
   Od lat nie widziała koleżanek więc słucha,
   Że Dolce i Gabanę ma ona, że z bankierem jest zaręczona
   Nie na niby jadą na Karaiby
   Że dał jej auto lepsze od limuzyny Divy
   A poza tym jest tak strasznie bogaty
   W ogóle nie przeszkadza, że jest wieku jej taty
   Na szmaty daje jej flotę, złotem docenia głupotę
   Więc ona kocha go „naj”, ale głównie „naj” jego hajs
  
   Kici, kici, daj mi, razem się pochwalmy
   Kici, kici, błyski, kuszą, kuszą zyski
   Kici, kici, daj mi, razem się pochwalmy
   Kici, kici, błyski, kuszą, kuszą zyski
  
   Słuchała a twarz wyginał grymas
   Zrozumiała, to już nie była przyjaźń
   I żałowała, że kiedykolwiek ufała, że marzyła o ideałach
   Płakała cichutko nad tym jakie smutne są fakty
   Że żądza posiadania to brak tych zasad
   Przemoc to klasa
   Miłość na wzór Judasza
   Ludzie w tych czasach
   tak fałszywi jak rudery po remoncie fasad
  
   Do przodu powoli, to życie, to nie boli
   Pamiętaj, że sam pisze każdy swoje true story
   O sorry, że tak nietrwałe są pozory
   Że zamazały się wzory, sorry, że świat jest chory
   Do przodu powoli, to życie, to nie boli
   Pamiętaj, że sam pisze każdy swoje true story
   O sorry, że tak nietrwałe są pozory
   Że zamazały się wzory, sorry, że świat jest chory