Ale razem dobrze nam
   za tym piecem, który Pan
   ma w niebie, ma w niebie
   słońce moje przytul mnie
   proszę mocno przytul mnie
   do siebie, do siebie
  
   a zdradzę ci
   wyszepczę ci
   że nie ma nic
   wcale a wcale
   nic ponad miłość ale
   to dość, to dość
  
   czemu Antarktydą w dół
   świat chciał runąć, pęknąć w pół
   ja nie wiem, ja nie wiem
   na huśtawkę raźno siadł
   tak się bujał, że aż spadł,
   beze mnie, bez ciebie
  
   wciąż pod powiekami mam
   ten nieutulony żal
   wciąż do światła tęsknią łzy
   wyczekują lepszych dni
   choć jak w domu dobrze tu
   choc prawdziwie ufam mu
   jakby pięknie mogło być
   gdybyśmy umieli żyć