Kiedy góral umiera, to góry z żalu sine
  Pochylają nad nim głowy jak nad swoim synem
  Las w oddali szumi mu odwieczną pieśń bukową
  A on długo sposobi się przed najdalszą drogą
  
  Kiedy góral umiera, to nikt nie układa baśni
  Tylko w niebie roziskrzonym mała gwiazdka gaśnie
  Głowę jeszcze raz uniesie do góry do nieba
  By pożegnać góry swe, by, by im coś zaśpiewać
  
  
  Ref: Góry moje, wierchy moje otwórzcie swe ramiona
  
   Niech na miękkim z mchu posłaniu cichuteńko skonam
   Ojcze mój halny wietrze powiej ku północy
   Ciepłą drżącą swoją ręką zamknij zgasłe oczy
  
  Kiedy góral umiera, to nikt nad nim nie płacze
  Siedzi i czeka aż kostucha w okno zakołacze
  Ziemia twardą szorstką ręką tuli go do siebie
  By na zawsze zostać mógł pod, pod góralskim niebem
  
  Ref: x2
  
  Bym mógł w ziemię wrosnąć, strzelić potem do słońca smreczyną
  I na zawsze szumieć już nad swoją dziedziną
  
  Ref: x2
  Hej, hej, hej, hej x7
  Hej, hej