Żyły przecież dzieci Hioba bogobojnie i dostatnio
   Siedmiu synów jak te sosny, siedem córek jak te brzozy
   Szanowały swego ojca i kochały swoją matkę
   Żyły w zgodzie z każdym przykazaniem bożym
   A tej nocy błysk i grom
   Runął ich bezpieczny dom
   I na głowy spadł lawiną głazów grad
   Dnia nie ujrzy więcej już
   Siedem sosen, siedem brzóz
   Jednej nocy cały las utracił świat
   Za tę ojców nadgorliwość
   W wierze w wyższą sprawiedliwość
   Która każe ufać w dobra tryumf nad złem
   Za lojalność i pokorę
   I za łask minioną porę
   Za niewiarę w świat za progiem który jest
   Za ten zakład diabła z Bogiem
   Czyj silniejszy będzie ogień
   Dzieci Hioba, Dzieci Hioba
  
   Idzie kres
   Żyły przecież dzieci Hioba na nadzieję w przyszłość rodu
   Siedmiu synów jak te miecze, siedem córek jak te róże
   Nie zaznały w swoim życiu smaku krwi ni smaku głodu
   I kto tylko żył szczęśliwy los im wróżył
   A tej nocy grom i błysk
   Śpiących pozamieniał w nic
   Boży świt oglądał już dymiący gruz
   Patrzył nieomylny kat
   Jak litością zdjęty wiatr
   Bogobojny lament Hioba w niebo niósł
   Za ten zakład Boga z biesem
   W zgodzie z waszym interesem
   Choć ostrzega was jak może zmysłów pięć
   Za ten zakład Boga z czartem
   O kolejną dziejów kartę
   I za kije końce oba za zwykłego życia chęć
   Za to czego nie ujrzycie
   Bo się wam odbierze życie
   Dzieci Hioba, Dzieci Hioba
   Idzie śmierć